گفته یک تصمیم گیری/۱ آماده برای نبرد درون «شبِ مهتابی»




۱۱ام بهمن ۱۳۹۶ زوارین

به گفته گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، آقای «هاشمی رفسنجانی» فرمانده عالی جنگ، درون سال ۱۳۸۵ درون جمع پیش‌کسوتان جنگ درون «مسجد ولیعصر» با اشاره به دشواری ها و عظمت عملیات کربلای ۵ سئوال کردند: «چرا این نوع گزارشات برای انتشار آماده نمی شود؟» برپایه این ملاحظه، گفته پیوست برای چاپ آماده شد. نخست سردار «رشید» مقاله را مطالعه و مقدمه ای را برای اين نوشته‌اند و با ویراستاری محتوایی مختصر و رعایت امانت، متن نهایی آماده شده و درون فصل‌نامه‌ی «نگین ایران» به چاپ رسید. لازم به تذکر هست که درون زمان تهیه این گفته بنابراين از «عملیات کربلای ۵» آقای «هادی نخعی» از راویان جنگ، برای ویرایش و آماده شدن مقاله زحمات زیادی را متحمل شده‌اند که فرصت را مغتنم شمرده از زحمات ایشان سپاس‌گزاری می شود. موضوع مهم درون گفته، تردیدهایی هست که مانع از تصمیم گیری برای انجام عملیات هست. گرچه درون نهایت این تردیدها با تصمیم‌گیری و سپس پیروزی درون عملیات برطرف شد ولی از نظر تاریخی بخشی از علت تردید به وضعیت کلی جنگ و دشواری های انجام عملیات ارتباط داشت ولی مهمتر از اين، نتیجه عملیات کربلای ۴ بود که بر تصمیم گیری ها سایه افکنده بود.

 *مقدمه سردار «رشید»

عملیات کربلای ۵ از دل عملیات کربلای ۴ بیرون آمد. ماجرای عملیات سرنوشت ساز درون سال ۱۳۶۵ بدین ترتیب بود که بعد از تصرف «فاو» درون عملیات «والفجر ۸» توسط «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» فرماندهی کل سپاه برادر «محسن رضایی» بر این اندیشه بود که عملیات بعدی مادر سال ۱۳۶۵ باید بزرگ‌تر از عملیات «فاو» باشد والا موازنه‌ی قوایی که بعد از فتح «خرمشهر» به نفع «جمهوری اسلامی» ایران تغییر پیدا کرده، با دقت به ارتقاء توان رزمی و حجم انبوه تسلیحات و تجهیزات اهدایی از سوی حامیان منطقه‌ای و جهانی «صدام»، دشمن مترصد به دست گرفتن ابتکار عملی هست، ممکن هست از فرصت دسترس و به «فاو» حمله کند و برای این منظور گروهی به دستور برادر «محسن» به سرپرستی برادر «رشید» درون مورخه‌ی (۱۳۶۵/۲/۲۳ دهه‌ی سوم اردیبهشت ماه) تشکیل شد و همگی به تهران فراخوانده شدند. فرمانده‌ی لشکرها (شهید «حسین خرازی»، شهید «مهدی باکری»، شهید «احمد کاظمی» و…….) نیز درون جلسه بودند. بعد از چند روز بحث، فرمانده‌ی لشکرها رفتند به منطقه‌ی عملیات و با فرمانده قرارگاه ها بحث ادامه یافت (برادران عزیز جعفری غلامپور علی هاشمی و… سردار محتاج سردار علایی). موضوع بحث این جلسه،  عملیات گسترده تر از «فاو» بود و به این نتیجه رسیدند که برای تصرف هدف مهمی مثل «بصره»، نمی توان امیدی به ۱۰۰ الی ۱۵۰ گردان نیرو داشت و باید توان را افزایشی داد و استعداد گردان های عمل کننده به ۳۰۰ الی ۴۰۰ گردان افزایشی پیدا کند تا بتوان از دو الی سه محور به دشمن حمله کرد و استعدادی نیز درون حد ۱۰۰ گردان احتیاط تامین شود و گرنه برای رسیدن به هدف مهمی مثل «بصره»، ۵-۶ سال طول می کشد تا بتوان با ۵ – ۶ عملیات ۱۰۰ الی ۱۵۰ گردانه به اهداف رسید ولی چنان‌چه با ۴۰۰ گردان، یک باره حمله کنیم دشمن قادر نیست هم‌زمان درون تمامي محورهای تهاجم، درون برابر ما دفاع کند و بنابراین تقاضای ۲۵۰ هزار نیروی بسیجی شد.

درون تاریخ ۱۳۶۵/۳/۹ درون مباحت جلسه جمع بندی، روح حاکم بر جمع بندی بحث ها برای ادامه جنگ این بود که  فقدان یک استراتژی درون جنگ سبب شده که اجرای یک عملیات برای پایان دادن به جنگ عامل ناکامی ها باشد و برای اثبات، چنین استدلال شد که ما باید بنابراين از فتح «خرمشهر»، همانند قبل از اين، که برای آزادسازی مناطق اشغالی مجموعه‌ای از عملیات را طراحی و اجرا کردیم و معضل مناطق اشغالی حل شد، درون تداوم اين باید برای پایان دادن به جنگ، پیروزی قاطعی به دست آوریم و این مهم با استراتژی نظامی و طراحی و اجراء مجموعه عملیات ها ممکن بود و این نتیجه حاصل شد که نیازمند ۱۵۰۰ گردان نیرو هستیم تا یک سال و نیم الی ۲ سال، هدف «بصره» با ۵۰۰ گردان، هدف «کرکوک» با ۴۰۰ گردان و هدف بغداد با ۶۰۰ الی ۷۰۰ گردان مورد حمله قرار گیرد. جمع بندی بحث ها درون جلسه‌ای تقدیم رئیس مجلس وقت (و رئیس شورای دفاع) و فرمانده‌ی عالی جنگ شد که نپذیرفتند و مجدداً مثل سال های قبل تأکید کردند که [تنها] از «یک عملیات» پشتیبانی به عمل می آید که این عملیات را «سپاه» درون منطقه‌ی «شلمچه»، «امالرصاص» و «جزیره‌ی مینو» پیشنهاد داد که تحت عنوان عملیات کربلای ۴ با هدف تصرف «ابوالخصیب» بود.  عملیات کربلای ۴ درون تاریخ ۱۳۶۵/۱۰/۴ ۲۲۰ با گردان به اجرا گذاشته شد ولی به دلیل کشف محورهای اصلی پیشروی توسط دشمن، نیروها به سرعت عقب نشینی کردند. درون عملیات کربلای ۴ ، ۵۰ گردان نیرو از ۲۲۰ گردان به کار گرفته شد. برادر «محسن رضایی» درون همان ساعات اولیه بامداد به برادران «شمخانی»، آقای «عراقی»، آقا «رحیم»، «رشید»، «رفیق دوست» دستور داد که از «آبادان» به «امیدیه» (پایگاه پنجم شکاری نیروی هوایی سپاه) بروید و به آقای «هاشمی» که درون اين‌جا مستقر شده بود، پیشنهاد عملیات بعدی را درون منطقه‌ی «شلمچه» بدهید (عملیاتی که بعداً به نام کربلای ۵ شکل گرفت) و تأکید کنید که چون دشمن درون غافل‌گیری به سر میبرد و اصلا انجام یک عملیات بزرگ را درون این محدوده زمانی نمی تواند تصور کند، ما موفق می شویم. آقای «هاشمی» نیز بنابراين از شنیدن بحث ها که از قول برادر «محسن» منتقل شد، پذیرفت که انجام عملیات بعدی درون دستور کار قرار بگیرد متنها از ارتش نیز خواست که اين‌ها هم عملیات انجام دهند. برادران ارتشی انجام عملیات درون منطقه‌ی غرب، درون محور «سومار- مندلی» را پیشنهاد کردند که به تصویب رسیده بود و دستور «فرمانده‌ی عالی جنگ» این بود که عملیات ارتش درون غرب کشور، روبه روی «بغداد»، چند روز زودتر از انجام عملیات توسط «سپاه» درون محور «شلمچه» صورت گیرد تا دشمن موفق به انتقال عمده‌ی قوای خود به جنوب نشود که محور اصلی پیش‌روی رزمندگان بود، ولی درون عمل این طور نشد و عملیات کربلای ۶ توسط برادران ارتشی درون غرب، چند روز بعد از انجام عملیات کربلای ۵ صورت گرفت.

و بدین ترتیب «سپاه» آماده‌ی انجام عملیات کربلای ۵ درون مستحکم‌ترین خطوط دفاعی دشمن درون طول ۸ سال جنگ گردید و به اعتراف خودی و دشمن هیج قطعه ای از خطوط زمینی ۱۳۰۰ کیلومتری جنگ، بین ما و دشمن مثل «شلمچه» نبود.

مهم‌ترین و تاریخی‌ترین مباحث قبل از حمله، بحثِ تصمیم‌گیری نهایی برای انجام عملیات درون ساعات پایانی روز ۱۳۶۵/۱۰/۱۷ بود که به اعتقاد تمامي‌ی فرماندهان سپاه، این هنر برادر «محسن رضایی» بود که کمک کرد و آقای «هاشمی» موفق به تصمیم گیری شدند. اداره جلسه بر عهده آقای «هاشمی» بود ولی درون جلسه به دلیل طرح مباحث مبهم و تردید آمیز، تصمیم گیری به غایت دشوار بود و آقای هاشمی کمی تمایل پیدا کردند به روش رای گیری مانند «مجلس شورای اسلامی»

 (موافق – مخالف) که برادر «محسن» مانع شد و به این نکته دقت عمیق داشت که درون یک محیط نظامی، اين هم  یک شب قبل از عملیات بزرگ و سرنوشت سازی همچون کربلای ۵، تصمیم گیری بر مبنای نظرات موافق و مخالف فرماندهانِ عمل‌کننده، سمِّ مهلکی هست که خدای نکرده درون روح و جان فرماندهانی که می‌خواهند شب بعد با تمامي وجود و شجاعت و عزم و اراده وارد عمل شوند تأثیرات منفی خواهد داشت. برادر «محسن» به آقای «هاشمی» پیشنهاد کرد که جلسه خاتمه پیدا کند و دو نفری جلسه درون را درون اتاق خلوتی ادامه بدهند و تصمیم گیری کنند که بدین ترتیب هم عمل شد و ساعت ۴ بامداد ۱۳۶۵/۱۰/۱۸ ، تصمیم تاریخی گرفته شد و از زبان آقای «هاشمی» به جمع فرماندهان گفته شد که فرداشب (۱۳۶۵/۱۰/۱۹) عملیات انجام شود.


از راست: عزیز جعفری و احمد غلامپور

 

[آغاز گفته]

درون آخرین شب از فرصت تعیین شده برای کسب  آمادگی، تلاش های بی وقفه‌ی یک هفته اخیر هم‌چنان درون اوج خود ادامه داشت. گزارشات پی‌درون‌پی که به فرماندهی کل سپاه می رسید، حاکی از اين بود که کارها با سرعت و جدیت پیش می‌رود. منطقه‌ی عملیاتی به شدت شلوغ و درون هر گوشه‌ی اين یگان ها و واحدها به اقدامات مربوطه مشغول بودند. درون دو روز اخیر، زمین منطقه با کارهای مهندسی و جاده کشی و استقرار نیروها و تجهیزات، ناگهان به کلی تغییر یافته بود ولی وجود گرد و غبار شدید، همراه با مه، تمامی این تحرکات را از دید دشمن پوشاند. نيوز می‌رسد که درون برخی نقاط حتی فاصله ۱۰۰ متری به زحمت قابل رویت هست. کلیه کارهای عملیاتی درون جریان هست و فرماندهان و مسئولین برای پی‌گیری و سرعت دادن و انجام امور بسیج شده اند.

و با وجودی که قرار هست آقای «هاشمی» درون همین شب به «قرارگاه خاتمِ یک» آمده و آخرین بررسی و پی‌گیری امور را برگزار کند، به جز فرمانده‌ی کل سپاه و تنی چند از معاونین و مشاورین، سایر برادران هنوز به قرارگاه مراجعت نکرده اند. حتی برادران «شمخانی» و «رحیم صفوی» تا ساعتی بنابراين از آمدن آقای «هاشمی» به دنبال کارها هستند و هنوز برای شرکت درون جلسه درون قرارگاه حاضر نشده اند.

درون مجموع مشکلات باقی‌مانده، تحت الشعاع  اقداماتِ انجام شده هست و وضعیت حاکی از اين هست که عملیات درون زمان تعیین شده (فردا شب) انجام خواهد شد. ولي این مسئله ناشی از رفتار و برخوردهای برادر «محسن» هست و دیگران ولي و اگرهائی درون ذهن دارند که درون سیر پرشتاب پیش‌رفت کار، چندان مجال بروز و ظهور نمی‌یابد.

*حضور آقای «هاشمی» درون قرارگاه

آقای «هاشمی» دقایقی بنابراين از ساعت ۲۲ (۱۳۶۵/۱۰/۱۷) به قرارگاه می‌رسد و قبل از اين‌که برادارن حاضر شوند و جلسه اصلی تشکیل گردد با برادر «محسن» به اعلام کرد ‌وگو می پردازد. اين‌چه درون این جلسه خصوصی طرح گردید، نشان دهنده‌ی وضعیت و موقعیت از دیدگاه فرماندهی کل سپاه هست. وی طی گزارشی اجمالی از اقدامات انجام شده و هم‌چنین ضمن پاسخ به سئوالات آقای «هاشمی» و توضیحات لازم درون مورد کارهای باقی‌مانده و تدابیر اتخاذ شده، درون واقع اعلام می‌کرد مشکلاتِ لاینحلی که منجر به توقف کار شود، باقی نمانده و عملیات انجام خواهد شد. قسمتی از اعلام کرد‌و‌گوهای انجام شده، ذیلا ارائه می شود:

اعلام کرد و گو با موضوع کمبود زمان و تراکم کارهای لازم شروع شد.

برادر «محسن»: «مقداری عجله شده».

آقای «هاشمی»: «چرا عجله؟ چند روز هم دیر شده».

برادر «محسن»: «خشایارها حاضر نبود.»

 آقای «هاشمی»: «شما که این‌ها را درون هور به کار می‌گرفتید، دیگر چه..؟»

برادر «محسن»: «مقداری کوتاه کردن پایه لاورها طول کشید، ( زمان لازم برای ) آموزش غواص ها، چون (منطقه) با هور فرق دارد و غواص ها باید سینه خیز بروند.»

آقای «هاشمی»: «این‌ها که آموزش نمی‌خواهد.»

برادر «محسن»: «منطقه جای استقرار یگان ها را ندارد و خیلی محدود هست».

آقای «هاشمی»:” قبلا لشکرهای دیگر بوده اند.”

برادر «محسن»: “مشکل لشکر ۴۱ هنوز حل نشده”

آقای «هاشمی»: «۴۱ از اول مخالف بود.»

برادر «محسن»: «حالا از تمامي موافق تر شده. »

سپس اقدامات انجام شده و برخی نکات مربوط به عملیات مطرح می گردد.

برادر «محسن»: (ضمن توضیح مانور و برخی نکات مربوط به یگان ها) «یه مقداری شناسایی ها درون روحیه ها موثر بوده،‌ یه مقداری پل کوثری که قرار شده بزنیم، یک تعداد خشایار ها به دست بچه ها رسیده که موثر بوده و یک مقدار اطمینانش بهتر از گذشته هست».

آقای «هاشمی»: «وضع بهتر شده ها؟»

برادر «محسن»: «لشکر سیدالشهداء یک سری شناسایی ها کرده. امیدوار کننده هست ان شاءالله. رفته اند تا پشت دشمن شناسایی کرده اند».

برادر «محسن» به تلاش های اصلی مانور اشاره می کند و می گوید: «سه سرپل حیاتی درون منطقه داریم(روی نقشه سرپل پشت «کانال ماهی»، نوک جنوبی کانال و جاده آسفالت جلوی «شلمچه» را نشان می دهد) برای این که عملیات‌مان قفل نشود، باید این سه گره با آتش توپخانه و ادوات و … حل شود و بچه ها بکشند داخل و حرکت پیاده و مکانیزه شروع شود و بعد درون عمق جنگ سختی داریم که با آتش توپ‌خانه و زرهی باید کار کنیم که الحمدالله آمادگی‌مان (از این نظر) خوبست. ۲ گردان تانک داریم، یعنی دو تا ۳۰ دستگاه، زرهی ما که راه بیافتد درون قلب دشمن و اولین نیروهای ما که اين‌جا برسند دیگر تمام هست. (امیدواری زیاد هست) .

آقای «هاشمی»: «دشمن هم که زرهی دارد»

برادر «محسن»: «عرصه بهش تنگ می شود، میدان مانورش تنگ می شود.

آقای «هاشمی»: «چرا؟»

برادر «محسن»: «درون این صورت زمین ندارد برای مانور، وقتی ما از این جاده رد شویم (جائی که از اين بنابراين زرهی وارد می کنیم) دیگر با دشمن قاطی می شویم.»

سپس گفته تشکیل سه قرارگاه پشتیبانی درون کنار قرارگاه های عمل کننده همراه با محسنات و پیامدهای راه‌گشایی این اقدام، داده می شود. توضیحات برادر «محسن» به نحوی هست که خود به خود قوت قلب می دهد. وی سپس اضافه می کند:

«به یگان‌ها گفته ایم تا ۴۸ ساعت روی جاده ها حساب نکنند برای این‌که مدام مسئله (حل نشده احتمالی) جاده مشغول‌شان می‌کند، گفته‌ایم که طوری نرم افزار ریزی کنند که فقط متکی به ابتکارات عبور آبی باشند ولي به مهندسی گفته ایم تا صبح باید جاده ها تمام شود.»

نهایتاً جمع بندی این هست که «درون عملیات زرهی خواهیم داشت، از توپ خانه دسترس موثر خواهد شد.ولي مقداری کندی درون اول کار ممکن هست باشد که با آتش باید حل شود، ولي دشمن هم باید خیلی هوشیار نباشد که زودتر از اين‌که پیش بینی می کنیم کند نشویم


از راست: احمد غلامپور، غلامرضا محرابی، قاسم سلیمانی، ناشناس

برادر «محسن» روی این قید آخر زیاد مکث نمی کند و آقای «هاشمی» نیز حساسیتی نشان نمی‌دهد، جلسه از این به بعد به مباحث حاشیه‌ای کشیده می شود و مسائلی از قبیل تراکم ۷۰ کشتی درون جلوی بصره، پل متحرک سندباد که سابقا جهت عبور کشتی ها بالا و پایین می رفت، لزوم گرفتن توپ سنگین (۲۰۳ برای کوبیدن منطقه) و (۱۷۵ جهت کوبیدن «شعیبیه») از «ارتش»، پیش می آید. برادر «رحیم صفوی» وارد می شود، ولي بعضی از برادران از جمله «شمخانی» هنوز نیامده‌اند و گفتوگوهای پراکنده ادامه می‌یابد. آقای «هاشمی» (خطاب به برادر «رحیم») : «قرارگاهتان را کجا زده اید؟»

برادر رحیم منطقه ای را نشان می دهد و این سبب بحث کوتاهی درون زمینه لزوم حضور فرماندهان درون جلو و مخاطرات احتمالی می شود.

آقای «هاشمی»: «چرا این قدر جلو هست.؟»

برادر «محسن»: «باید کنترل بکنیم.»

آقای «هاشمی»: «با جلو بردن؟»

برادر «محمدزاده»: برادرها (فرماندهان قرارگاه ها و لشکرها) عقب می آیند برای جلسه و …

برادر «محسن»: «اگر بگویید نفربرهای «ام ۱۱۳» بدهند برای فرماندهان خیلی خوبست، این‌ها که وصیت هایشان را نوشته اند ولی … از این نفربرها دو تا داده اند به من و آقا رحیم و شمخانی، خیلی مناسب هست ارتباط دارد و … »

آقای «هاشمی»: «این را زیاد دارند؟»

برادر «محسن»: «این ها که گرفته‌اند برای ما صفر کیلومتر هست.»

آقای «هاشمی» از هوشیاری دشمن سئوال می کند و بحث عوض می شود و …

برادر «محسن»: «شام خوردید شما؟»

دیگر صحبتی باقی نمانده و تمامي منتظر جلسه‌اند، آقای «هاشمی» که ظاهراً درون جو جلسه جائی برای نگرانی، از اين نوع که سابقاً مطرح بود، نمی بیند، چیزی به یاد می‌آورد و می پرسد: «رشید قبلا موافق نبود، الان چه نظری دارد؟»

چند ثانیه مکث جلسه

برادر «محمدزاده»: ” «اصولا بچه ها تردید دارند؟»

آقای «هاشمی»: «تمامي تردید دارند؟»

برادر «محمدزاده»: «بله، به هر حال با مشکل بودن کار و کمی وقت . . .»

آقای هاشمی: «از چیش تردید دارند؟»

برادر «محمدزاده»: «از این‌که بشود هدف را بگیرند، مشکلات دارند چون واقعاً عملیات جدیدی شد و زمان خیلی کم هست.»

چند ثانیه سکوت جلسه نشان می‌دهد که به خصوص از سوی برادر «محسن» تمایل و زمینه ای برای ادامه این بحث وجود ندارد و برادر «محمدزاده» موضوع را عوض می کند

” دیشب اگر این‌جامی آمدید، برادر محسن کانال سلمان را کرده بود یک شهری، خیلی عجیب بود.»

آقای «هاشمی»: «آب انداخته بودند.»

مقداری راجع به مانور «خشایار» و کاربرد اين و این‌که اگر ۱۵ روز زودتر می رسید چه نتایجی گرفته می شد و … صحبت می شود هنوز برخی برادران از منطقه نیامده‌اند.

آقای «هاشمی» : «اگر جلسه طول خواهد کشید ما یک کمی استراحت کنیم تا بچه ها بیایند.»

درون شرایط طبیعی، نحوه شروع، ادامه و پایان یافتن جلسه نشان میدهد که درون رده فرماندهی کل جنگ و سپاه درون مورد عملیات مسئله چندانی وجود ندارد ولی درون شرایط جدید، این گونه جلسات کافی نبود و همان گونه که درون مباحث ذکر شد، آقای «هاشمی» بنابراين از کربلای ۴ به ورود و دخالت درون جزئیات بیشتر تمایل نشان می‌داد و درون واقع جلسه بعد، که شرح اين خواهد آمد، درون نظر آقای هاشمی چیزی بیشتر از یک جلسه توجیهی بوده و حالت تعیین کننده داشت.

تشکیل جلسه:

درون ساعت ۲۳:۳۰، بنابراين از حضور کلیه برادران مورد نظر درون قرارگاه، جلسه تشکیل شد. بنابراين از تلاوت قرآن ابتدا برادر «محسن» به طور اجمالی از کلیات اقدامات انجام شده گزارشی داد که نشان میداد آمادگی ها به دست آمده و درون برخی زمینه‌ها نیز عقب افتادگی‌هایی وجود دارد که تا فردا حل خواهد شد. سپس به وضع دشمن اشاره کرد که به جز تحرکاتی درون «۵ضلعی» مطلب خاصی نداشته هست. برادر «محسن» اشاره کرد که برادران جزئیات را توضیح خواهند داد و افزود

«تمامي برادران دیگر به صورت جدی آماده شده‌اند. ا‌ن‌شاءالله این‌جا صداقتشان را نسبت به خداوند متعال و امام عزیز و شما مسئولین نشان می‌دهند و امیدواریم از این آزمایش (موفق) بیرون بیایند و از تمامي چیز خودشان آماده شوند که بگذرند و ان‌شاء‌الله موفق هم خواهند شد. به قول حضرت امیر(صلوات الله علیه): خداوند صداقت ما را دید و ما را موفق کرد، اگر چه سئوالات و ابهامات درون ذهن برادران هست ولي خود این را، ما به فال نیک می‌گیریم که همیشه هر وقت سئوالات زیاد بوده ما موفق بوده‌ایم و هر وقت خوش‌بینی داشته‌ایم با شکست مواجه شدیم. امیدواریم که درون این میدان آزمایش تمامي‌مان روسفید بیرون بیاییم و بتوانیم یک حداقل کاری را انجام بدهیم.»

نحوه شروع جلسه نشان دهنده مساعد بودن وضعیت هست و امیدواری فراوانی را نشان می‌دهد، آقای «هاشمی» نیز درون همین زمینه می گوید:

«تشکر داریم از برادران که علی‌رغم فترتی که پیش آمد، روحیه ها را و تسلط بر خودشان را حفظ کردند و سریع برای ادامه کار آماده شدند. با ادله‌ی قطعی قرآنی، ما با آمادگی که درون برادرانمان می بینیم مستحق نصر خداوند هستند ( ان شاء الله حضار ) هر چه خداوند تقدیر کرد، ما تابع همان هستیم و اين را خیر خودمان میدانیم. با ادله‌ی قرآنی زمینه‌ی نصرت الهی را ما درک کردید، ان شاء الله خداوند نصرتش را نازل می کند. »

درون ادامه جلسه برادر «محرابی» درباره وضعیت و تحرکات دشمن، شناسایی های انجام شده و وضعیت عمومی منطقه به خصوص آب‌گرفتگی، مفصلا توضیح می‌دهد و به سئوالات آقای «هاشمی» پاسخ می‌گوید و سپس برادر «غلامپور» پیرامون مأموریت «قرارگاه کربلا» و مسائلی چون سازمان رزم قرارگاه، مانوریگان ها و … گزارشی مبسوطی ارائه نمود. تا پایان گفته برادر «غلامپور» که حدود یک ساعت از شروع جلسه می‌گذرد، روال جلسه عادی و متناسب با مضمون اعلام کرد‌وگوهای قبلی و شروع جلسه هست. و تنها درون آخر گفته فرمانده «قرارگاه کربلا»، مقداری درباره «کانال زوجی» و نحوه‌ی پدافند درون اين و پیش بینی ها و احتمالات مربوطه بحث می شود و مختصر ابهامی باقی می‌ماند به نحوی که آقای «هاشمی» با مختصر ولي و اگرهایی اشاره می کند که «حالا بقیه برادران هم بگویند که مهم‌ترین مسئله همین پایان کار این جا هست.»

به خلاف اين‌چه تاکنون از مفاد جلسه حاصل می‌شد با شروع گفته برادر «عزیز جعفری» و توضیحات وی پیرامون مانور و مشکلات مربوطه به تدریج جو جلسه تغییر می یابد. لازم به یادآوری هست که قبلا برادر «عزیز جعفری» وقتی از زمان حضور مجدد آقای «هاشمی» درون منطقه مطلع  شده بود، به اطلاع برادر «شمخانی» می رساند که وی تصمیم دارد با آقای «هاشمی» راجع به مسائلی که نسبت به عملیات درون ذهن دارد، صحبت کند لیکن فرصتی فراهم نشد. و ظاهراً همان مطالب درون قالب گفته توضیح مشکلات درون همین جلسه طرح گردید و سبب شد روالی بحث ها تغییر کند. نکته مهم این‌که آقای «هاشمی» به خلاف جلسات قبل این بار روی ابهامات می ایستاد و بحث می کرد.

برادر «عزیز جعفری» بنابراين از این‌که مانور کلی قرارگاه و یگان های تحت امر را توضیح داد به مسئله زمان عبور اين ها پرداخت، درون این رابطه مسئله عقبه و ترابری نیرو مطرح گردید و نتیجه این شد که عملیات به روز خواهد کشید حتی اگر غافلگیری هم باشد و دشمن درون مواضع آماده خود تا اين زمان استقرار خواهد یافت و نیروها را بنابراين خواهد زد. بنابراين از حدود ۲۰دقیقه از گفته برادر «عزیز» که ضمن اين بعضی برادران نیز سئوالات و توضیحاتی داشته «آقای هاشمی» به نتایج جدیدی می رسد و اولین آثار نگرانی و تزلزل درون این زمان ظاهر می‌گردد.

آقای «هاشمی»: «شما با تمامي محاسباتی که دارید می گویید اگر درون وضع فعلی بخواهد عملیات شود، روز وارد عمل خواهید شد.

برادر «جعفری»: «بله، به روز کشیده می شود.»

آقای «هاشمی»: «روز هم که قاعدتاً نمی توانید این‌جا بجنگید.» 

برادر «جعفری»: «من مطمئنم، یعنی با این پیش‌بینی‌هایی که دشمن این‌جا کرده و با این عبور از نهرهای ما و این مواضع مسلط دشمن، عمل درون روز کار آسانی نیست و باید شب باشد.»

سپس بحث به این‌جا کشیده می‌شود که دشمن درون چه خطوطی نیروی کامل دارد و چگونه با شروع عملیات جاهای خالی را پر خواهد کرد و این‌که از کانال ها و نهرها و آب گرفتگی ها چگونه عبور خواهند نمود و … درون آخر

آقای «هاشمی»: «بنابراين مطلقا شب اول نمی رسد ایشان؟»

برادر «عزیز جعفری» ( با خنده) : «نه»

برادر «رحیم صفوی»: :«اگر اين نون شکلی‌ها را بگیرند، اگر اين گرفته شود، این‌ها شب اول می رسند».

برادر «عزیز جعفری» : «بستگی دارد. من نمی دانم روی ساعت (س) چه تصمیمی گرفته شده. یک بحث ما وجود مهتاب هست مگر این‌که فردا شب یک ابر تاریک تاریک باشد. از آقای فضلی که امشب درون جلسه سئوال می کردم اعلام کرد که یک محورشان ۴ ساعت وقت میخواهد.»

اکنون یک موضوع جدید به بحث اضافه شده هست.

بنابراين از اعلام کرد و گوهایی معلوم می شود که به گفته هواشناسی امشب و فردا شب هوا نیمه ابری هست و از اين به بعد دیگر تا ساعت ۲۲ صاف خواهد بود.

بحث های فراوانی پیرامون مهتاب، دید دشمن، دوربین مادون قرمز، ساعت (س)، وضع نیروهایی که می خواهند مسافت طولانی را درون آب گرفتگی طی کنند، انجام می‌شود و آقای «هاشمی» و برادران «محرابین، «شمخانی»، »جعفریـ ، و درون یکی دو مورد برادر «محسن» مسائلی را مطرح می‌کنند و سپس آقای «هاشمی» نتیجه می گیرد که: «خوب اگر این طور که شما می گویید که هیچ وقت نمی توانیم عمل بکنیم. برای این‌که فرض می کنیم که الان عمل نکنید، برویم شب بیستم.

آقای «غلامپور» می‌گویند: «چهار ساعت حداقل وقت لازم هست تا تیپ الغدیر بخواهد خودش را به خط برساند، شما درون اين شب اول غروب …»

برادران توضیح میدهند که درون اين صورت حدود ساعت ۲۲:۳۰ می‌توان به خط زد و زمان پیش بینی شده جهت پاک‌سازی برای نیروهای عبور کننده حداقل از ۳ تا ۷ صبح فرصت عمل باقی می ماند ولي درون ادامه بحث مشکلات پشتیبانی محورهای دیگر و … نشان می‌دهد که حتی درون این وضعیت هم امیدواری چندان بالا نیست. به هر صورت گفته «قرارگاه قدس» خاتمه می یابد و آقای «هاشمی» از برادر «ایزدی» می‌خواهد که اوضاع «قرارگاه نجف» را گفته دهد ولي برادر «عزیز» یک مطلب دیگر را نیز مطرح می‌کند که بر نگرانی ها افزوده میشود.

برادر «عزیز جعفری»: «مشکل دیگری هم هست و اين این‌که : این دو روز هوا خیلی خوب بوده یعنی الحمدالله اصلا دشمن روی جاده ها و منطقه که اصلا دید نداشت یعنی هوا ( پر از) غبار و مه بود. اگر فردا دید خوب باشد، منطقه وضعیت خیلی ناجوری دارد. خداخدا کنیم که فردا هوا خراب باشد. تمامي جاده ها توی دید دشمن هست.»

آقای «هاشمی» که با مشکل جديد ای مواجه شده می پرسد: «چرا؟ مگر  فردا می‌خواهیم فعالیت مهندسی باشد؟»

برادر «عزیز جعفری»: «فعالیت باید باشد. یعنی کارهای توپ‌خانه عقب هست، یک سری جاده دارند می‌زنند، یک سری امکانات بچه ها می آورند پای کارِ این کارهایی که توی منطقه هست، این تحرکی که توی منطقه هست اگر فردا خدای نکرده دید خوب باشد، با این وضعیتی که آقای محرابی میگوید، دیگر دشمن صد درون صد متوجه می شود.»

سپس برادر «ایزدی» به توضیح مأموریت «قرارگاه نجف» و مانور یگان های تحت امر پرداخت و مسئله بحث انگیز درون این قسمت از جلسه، عملیات «لشکر ۲۱ امام رضا(ع)» درون روی نوک «بوارین» بود.


از راست: امین شریعتی، مرتضی قربانی، شهید علی هاشمی

برادر «ایزدی» : «ما عمدتا این‌جا را به عنوان تک پشتیبانی درون نظر داریم، با وضعیت منطقه و تسلط دشمن، امکان این‌که بتوانیم بمانیم را نمی بینیم. حالا فرض ان‌شاء‌الله بتوانیم بمانیم، از این سمت تقریبا غیر ممکن هست. با این حال گفتیم تیپ ۱۲ قائم از این‌جا هم مانور بچیند برای ادامه حرکت ولي عمدتا دقت روی عبور از لشکر ۵نصر هست ( بالای بوارین.)»

آقای «هاشمی» باعملیات از نوکِ «بوارین» چندان موافق نبود و استدلال می‌کرد نیروهایی که وارد این‌جا بشوند منهدم خواهند شد، ولي برادر «محسن» روی ضرورت انجام تک پشتیبانی درون این منطقه تأکید داشت و نظر می‌داد که به فرض این‌که این نیروها منهدم شوند، جلوی انهدام نیروی زیادی درون منطقه اصلی عملیات گرفته می‌شود و با عدم انجام اين به دلیل این‌که دشمن به سرعت قادر خواهد بود که درون منطقه اصلی تمرکز دهد، امکان فعال شدن عملیات نیز وجود خواهد داشت. برادر «محسن» درون ادامه تأکید کرد:

«ما باید حتما به عنوان یک عملیات پشتیبانی اين‌جا عمل کنیم، ضمن این‌که این بوارین یک منطقه خیلی بزرگی هست، یک کمین که نیست، دو تیپ دشمن درون اين استقرار دارد. اگر ما اين گوشه اش را نگیریم و بخواهیم از این عقب بیاییم لقمه خیلی بزرگی هست.»

آقای «هاشمی»: «نه، شما اگر این عقبش را بگیرید خود به خود دشمن توی بوارین نمی ماند.»

برادر «شمخانی»: «چرا! وصل می کند.»

آقای «هاشمی»: «وصل می کند به کجا؟»

برادر «شمخانی»: «ام الرصاص، بلجانیه»

آقای «هاشمی»: «نه! به ام الرصاص پل ندارد»

برادر «شمخانی»: «تدارک می کند.»

برادر «محسن» : «نه، سریع پل میزند، کمتر از ۲۴ ساعت، کاری ندارد، توی بیت المقدس همین کار را کرد (نیروهایی که برد از این‌جا)، سر پل هایش هم آماده هست. این‌جا پل می‌زند، تقویت می کند و به ما فشار می آورد.»

بحث از مسئله تک پشتیبانی دور شده و اذهان به موضوع تصرف جزیره‌ی «بوارین» و تصوير العمل دشمن معطوف گردیده هست، برادر «محسن» مجدداً مسئله ضرورت تک پشتیبانی را یادآوری می کند:

«این تنها پشتیبانی عملیات هست، ما می خواستیم جزیره مینو و جزیره جنوبی عمل کنیم، این دو تا نشد، این‌ها اگر حذف شود دیگر این عملیات هیچ تک پشتیبانی ندارد.»

آقای «هاشمی»: «همین نیرویی که می‌خواهد این‌جا عمل کند، جزیره جنوبی موفق تر هست.»

برادر «محسن» : «چرا؟»

آقای «هاشمی»: «برای این‌که یک تکه از پل را هم بگیرد، اين‌جا عملیات جدی‌تر هم تلقی می شود.»

برادر «محسن»: «نه، این‌جا مؤثر هست، اين‌جا عمل کنیم، اگر بگیرد هم کاری نمی توانیم بکنیم، باید برگردیم، ولي این‌جا اگر بگیرد قابل اتصال هست.»

برادر ایزدی: «با وضعیتی که این جاده ها دارد، باید حداقل ۴۸ ساعت ما روی عبور خودرو از اين حساب نکنیم. دشمن با دقت به آگاهی که نسبت به منطقه دارد وقتی متوجه بشود که عملیات فقط درون این نقطه هست یقیناً همان‌طور که برادر محسن فرمودند، این‌جا را می بندد.»

آقای «هاشمی»: «این‌جا هم بعد از ۵ ساعت، صبح زود می فهمد که این‌جا اين‌قدر نیست.»

.برادر «ایزدی»: «همین فرصت برای ما مغتنم هست.»

برادر «محسن»: «این‌جا اگر بگیریم برای ما مهم نیست که یک کیلومتر برویم یا دو کیلومتر، مهم این هست که ما برویم اين طرف خَیِن،

دشمن از این وحشت دارد و تا ما را بیرون نکند هم‌چنان درون وحشت و نگرانی هست. مهم این نهر ۵۰ متری هست که عبور از این مشکل شده. »

آقای «هاشمی»: «فرض بر این هست که لشکر نصر رسیده و عقب بوارین را گرفته، درون این صورت شما از نهر خَیِن عبور کردید این‌جا، خَیِن این‌جا هم هست.»

مجددا بحث می شود و برادر «ایزدی» مجددأ به این مسئله اشاره می‌کند که باز شدن جاده ۴۸ ساعت طول خواهد کشید بنابراین محور بالای «بوارین» تا این زمان وارد عمل نخواهد شد. درون این‌جا آقای «هاشمی» روی این مطلب درنگ میکند.

آقای «هاشمی»: «اگر شب اول وارد نشود دیگر نمیتواند.»

برادر «ایزدی»: «احتمالش کم هست.»

آقای «هاشمی»: «اگر شب اول وارد نشوید دیگر نمی تواند.»

برادر «ایزدی» : «خُب»

آقای هاشمی: «تحقیقا دیگر نمی‌توانید، یعنی واقع اگر مانور شما این طور باشد که مصلحت نیست وارد شویم، برای این‌که فرض کنید فردا صبح ۵ضلعی را هم گرفته باشید، دشمن از این‌جا از آب و زمین نیرو می‌ریزد و عوارض به این مهمی را هم دارد، آتش هم دارد. دیگر چطور می‌توانید او را بزنید عقب؟»

برادر «ایزدی»: «حالا ان شاء الله که شب اول بشود ولی…»

بنابراين از چند دقیقه بحث، سرانجام با این گفته برادر «ایزدی» که یگان‌ها بنابر وضعیت ادامه تک خواهند داد، گفته «قرارگاه نجف» نیز بدون رفع کامل ابهامات، تمام گردید.

بنابراين از گفته سه قرارگاه و گذشتن حدود دو ساعت از جلسه، آقای «هاشمی» جلسه را با دستور العمل زیر ادامه میدهد:

«خیلی خُب، حالا دورنمایی روشن هست از وضع، حالا آقایان که نظری دارند صحبت کنند دیگر.»

و سپس نظر سرهنگ «حسنی سعدی» فرمانده «نیروی زمینی ارتش» را جویا می‌شود. از اين‌جا که وی دیر به جلسه رسیده بود، برادر «غلامپور» یک بار دیگر جهت اطلاع، مختصر مانور «قرارگاه کربلا» را توضیح می‌دهد. سرهنگ «سعدی» نظر می‌دهد که اگر نیروها درون همان شب اول به «نهر جاسم» برسند، ادامه عملیات میسر خواهد بود و لازمه این هم حرکت نیروها از ساعت ۷ الی ۸ شب هست که فرصت کافی برای کار باشد. آقای «هاشمی» اشاره م‌کند که «درون فرض یاد شده نیز ادامه عملیات دیگر مقدور نخواهد بود و دشمن با دسترس از فرصت به دست آمده اجازه پیش‌روی بیشتر نخواهد داد و بایستی همان شب اول به دژ پشت کانال زوجی برسیم.» سرهنگ «سعدی» می‌گوید که «با آمادگی بعدی می‌توان از نهر جاسم به طرف جلو حرکت کرد و حتی درون وسط زمین منطقه نیز درون روز خود را حفظ نمود، خاکریز هم می‌توان زد» و اضافه می کند:

«به هر صورت این‌که یک شبه به نهر جاسم هم برسیم مشکل هست، چه برسد به این‌جا ( دژ پشت کانال زوجی)»

برادر «عزیز جعفری»: «یک شبه غیر ممکن هست.»

سرهنگ «سعدی»: «فاصله ۶-۵ کیلومتری باقی‌مانده را، درون شب بعد، وقتی نیروی جديد نفس پای کار هست و از سر شب فرصت دارد، می‌توان عمل کرد.»

برادر «جعفری» : «ولی باز می‌رود تا یک کیلومتری، دو کیلومتری کانال. باز هم عبور از کانال دوباره …»

سرهنگ «سعدی»: «بله، عبور از کانال دیگر مشکل می‌شود، مسئله می‌شود این‌جا.»

برادر «جعفری»: «بایستی درون یک کیلومتری کانال خاکریز زد، دوباره»

آقای «هاشمی»: «اگر ما این‌جا متوقف شدیم و نرفتیم جلو، دشمن تا شب وقت دارد نیرو بچیند.»

برادر محسن: «الآن مشکل ما پدافند درون وسط این منطقه هست، این مسئله‌ای نیست. خاکریز می‌زنند م‌مانند.»

آقای «هاشمی»: «نه، من می گویم اصلا نمی‌گذارد برویم جلو، دیگر بیدار شده.»

برادر «محسن»: «باشد، جنگ هست دیگر، یعنی او توی مواضعش نیست، ما هم وضعمان ….»

آقای «هاشمی»: «مواضع که دارد.»

برادر «محسن»: «دیگر جاده هایمان باز شده و می جنگیم.” (بنابراين از مقداری بحث)

آقای «هاشمی»: «اگر شب اول نگیرید اين دژ را، دیگر باید از اين صرف نظر کنیم، برای این‌که اين دژ تحقیقا ظرف روز بعد پُرِ پُر میشود.»

برادر «محسن»: «حالا یک کیلومتر اين‌ ورترش (حداکثر) می رویم می‌مانیم تا یک بازسازی کنیم»

آقای «هاشمی»: «له، حداکثر با یک تلفات زیاد ما… ( مکث کوتاه) تا تیررس تانک ( اگر ۳- ۴ کیلومتر را می‌زند ) دیگر شما نمی‌توانید خاکریز بزنید، نمی‌گذارد، تانک می‌چیند کاملا روی اين دژ، محدودیتی هم ندارد، یک ردیف …»

برادر «محسن»: «خاکریز را که شب می‌زنیم.»

آقای «هاشمی»: «شب مگر تانک نمی‌تواند بزند؟»

برادر «محسن»: «شب می‌رویم تا خود کانال را پاک‌سازی می‌کنیم. یک کیلومتر پشت سرمان را خاکریز می‌زنیم، نیروها برمی گردند پشت اين.»

آقای «هاشمی»: «شب نمی‌تواند مزاحم خاکریز زدن باشد؟»

برادر «محسن»: «آتش می‌کند، ولي نمی‌بیند بولدوزر را که نقطه‌ای بزند. همین‌طور تیر تراشی مرتب می‌زند، تلفات هم بالاست، مثل فاو، مثل جاهای دیگر، تلفات هم خیلی بالاست ولی به طور معمول مادر صورتی که زمین را بگیریم خاکریزمان را می‌زنیم. ولي دستگاه باید بتوانیم برسانیم که جاده ها را باز کنیم. دستگاه می‌توانیم برسانیم.»

آقای «هاشمی»: «اگر روز اول این‌جا بودید دیگر یعنی جاده‌ها باز هست؟»

برادر «محسن» : «بله دیگر«

برادر «شمخانی»: :این فشار تانک و آتش که دائمی هست.»

برادر «محسن»: «از اون به بعد مسئله حل هست، مشکل نداریم.»

آقای «هاشمی»: ببینید! اگر واقعاً توی…»

آقای «هاشمی» می‌خواست نتیجه‌ای بگیرد ولي باز هم ترجیح داد که نظرخواهی کند. بنابراین با یک لحظه مکث چنین ادامه داد:

«حالا آقایان دیگر نظری دارند بگویند تا یک نتیجه ای بگیریم (مکث کوتاه جلسه) هر کسی نظری دارد صریح بگوید، الان توی حرفهایی که آقای عزیز جعفری این‌ها زدند، مسئله مشکلات خیلی برایشان بزرگ هست این‌جا.»

درون حالی‌که آقای «هاشمی» با تأکید برادران را به اعلام نظر تشویق می کرد، برادر «محسن» به نحو زیر نشان داد که با روال جلسه موافق نیست و سیر مباحث را درون جهت دامن زدن به تردیدها و ابهامات می‌بیند. وی عملا یادآوری کرد که تعیین کننده شمردن مسائل برادر «جعفری» که آقای «هاشمی» اين را به عنوان دلیلی بر ضرورت اعلام نظرهای صریح شمرده بود، درست نیست.

برادر «محسن»: «این‌ها قرارگاه های ناظر هستند.»

آقای «هاشمی»: «هان؟»


محسن رضایی و /اقای هاشمی رفسنجانی

برادر «محسن» (با چاشنی خنده که موجب آزردگی برادران هم نشود): «این‌ها قرارگاه های ناظرند، قرارگاه عمل کننده که … »

آقای «هاشمی»: «آقای جعفری که قرارگاه عمل کننده هست.»

برادر «محسن»: «منظورم این هست که دنبال پشتیبان هستند.»

آقای «هاشمی»: «بالاخره مسئولیت سنگینی هم دارد، یعنی این قسمت را او می‌خواهد بگیرد.»

برادر «محسن»: «آقای عزیز نگرانی توی این قسمت ندارد. ایشان نگرانیش این هست که توی شب بتواند از این‌جا (شلمچه) عبور کند.»

آقای «هاشمی»: «همین، خُب بالاخره ایشان معتقد هست که شب اول نمی رسد.»

برادر «محسن» (با تأکید): «نگرانیش از اين‌جا اصلا نیست.»

آقای «هاشمی»: «( او) معتقد هست شب اول نمی‌رسد، ما هم فکر نمی‌کنیم اگر ایشان شب اول نرسد، دیگر از همین‌جا هم عبور نمی تواند بکند. دیگر از این‌جا…. »

 برادر «محسن» تلاش می کند بحث راشکل داده و از گسیختگی بیرون آورد. وی به ۳ نکته زیر اشاره می کند و یادآور می شود که این‌ها از قبل هم روشن بوده هست:

۱– احتمال عدم غافلگیری وجود دارد، بحث (تجربه ۵) الی ۶ سال جنگ درون این منطقه هست و با دقت به تسلط دشمن به منطقه از دکل پتروشیمی برادران تمامي توجیه هستند این مسئله را.

۲- اگر گیرهایی درون وسط کار ایجاد شد باید برای اين تدبیری اندیشید.

۳- عدم اتکاء یگان ها به جاده‌های خشکی تا ۴۸ ساعت و فشار به مهندسی جهت باز کردن جادهها طی چند ساعت اول عملیات.

‌برادر «محسن» اضافه می کند که: «این فرضیات از اول بوده هست، خوب حضرت عالی هم دستور فرمودید، برادران هم کار کردند منتهی چون زمان کم بوده یک مقدار عقب ماندگی وجود دارد ولی برای اینها پیش بینی هایی شده هست، ولي ممکن هست پیش بینی ها موفق باشد یا نه.»

برادر «محسن» سپس توضیح میدهد که از سه سرپل مهم منطقه ( قبلا به اين اشاره شده ) دو سرپل اين حیاتی هست که بایستی تأمین شود. وی بنابراين از چند دقیقه توضیحات پیرامون نحوه حرکت و چگونگی دسترس از آتش زرهی و نحوه گسترش وضعیت و… نتیجه می گیرد که کار مشقات و مشکلات زیادی دارد ولی امیدواری وجود دارد. درون اینجا این مسئله مطرح می شود که آیا زمان کافی برای گرفتن سرپل های مذکور و کسب آمادگی برای گسترش وضعیت وجود دارد؟

برادر «محمدزاده»: «شما مسئله ای را که می‌فرمایید بازمان تطبیقش بدهید و تمامي ابعادش را درون نظر بگیرید.»

برادر «شمخانی»: «روشنایی ماه را میگوید.»

برادر «محسن»: «اگر ما ساعت (۵ صبح) هم خودمان اين طرف کانال وصل بکنیم می شود. ضمن اینکه تیپ سیدالشهداء را که به این کمین ها می‌‌زند باید تقویت کنیم، این‌ها تمامي کارهایی هست که باید بکنیم، یعنی این احتمالات برای تمامي جا هست. این‌جا هم قابل پیش بینی بود که ممکن هست این‌جا گیر کنیم، خوب چکار باید کرد؟»

برادر «عزیز جعفری»: «یعنی درون روز ادامه بدهیم؟ برادر« محسن؟»

برادر «محسن»: «این‌جا درون روز باید با تانک و آتش ادامه بدهیم… به هر حال عملیات مشکلی اش روی همین هست دیگر.»

اکنون قضیه تا حد زیادی روشن هست، بر پايه خوشبینانه‌ترین نظرها که متعلق به برادر «محسن» هست، با ادامه و انجام یک جنگ شدید و مشکل درون روز امیدواری به عملیات وجود دارد و برادر «محسن» با همین تلقى تأکید میکند که باید پای کار رفت.

آقای «هاشمی» باز هم سئوال می کند:«آقایان دیگر حرفی ندارند؟»

برادر «غلامپور» که مسئولیت اصلی درون شروع عملیات را به عهده دارد، لزوم سرعت عمل برای رسیدن به جا پای مناسب و مشکلات عقبه و ترابری را مجددا مرور می‌کند. وی با اين‌که نظر قطعی و تعیین کننده‌ای نمی‌دهد ولي نشان می‌دهد که نگرانی های عمده‌ای درون موارد ذکر شده دارد.

ظاهرآ دیگر کسی تمایل به اعلام نظر ندارد. آقای «هاشمی» نظر سرهنگ «لطفی» را جویا میشود.

سرهنگ «لطفی»: «ما صحبتی با آقای رضایی کردیم که با دقت به وسائل دید شبانه و دستگاه های شنود رازیت که دشمن دارد. این عملیات از اول کشف شده هست. ما وقتی عملیات شبانه می کنیم تا  زمانی که کشف نشده غافل‌گیری را درون خود دارد یعنی با دقت به این وسائل کشف شده هست، بنابراین باید زمان را تطبیق بدهند و برسند. یعنی باید هر چه زودتر شروع کنند، اگر به این فرصت بمانند که تاریک شود، با این زمان کم نخواهند رسید.»

درون ادامه سرهنگ «لطفی» برای رسیدن به نقاطی که لازم هست به عنوان جا پا، گرفته شود به آتش و حرکت سریع «خشایار»ها درون حمل نیرو اشاره می کند. ولی هم‌چنین درون جواب سئوال آقای «هاشمی» میزان موفقیت درون عبور از «کانال ماهی» که حرکت تهدید کننده‌ای برای دشمن هست را به تعداد خشایارها و حرکت اين‌ها وابسته می‌داند. بنابراين از سخنان سرهنگ «لطفی»، نظرخواهی ادامه می‌یابد.

آقای «هاشمی»: «شما آقای دکتر روحانی چیزی نگفتید، خوابید؟ خوابید شما؟»

آقای «روحانی»: « اين آخرش قدری من خواب بودم.»

آقای «هاشمی»: «نظری ندارید؟»

آقای «روحانی» بنابراين از قدری سکوت، به احداث خاکریز پیشنهادی درون جلسه و نقشی که قبلا برادران برای «کانال زوجی» قائل بودند اشاره مختصری می‌کند و سپس یادآوری می‌نماید که برای ترابری نیروها درون آب گرفتگی آسیب پذیر هست و ممکن هست موج اول را برساند ولي درون موج های بعدی ایجاد اشکال کند.

واضح هست که بحث ها به تدریج حاشیه‌ای و تکراری هست و مخاطب قرار دادن افراد جلسه توسط آقای «هاشمی» و وادار کردن اين‌ها به اظهارنظر نیز نمی‌تواند به تعیین تکلیف و روشن تر شدن وضعیت کمکی بکند، از این رو آقای «هاشمی» درون صدد هست نظرخواهی را تمام کرده و خود به صحبت بپردازد.

قبل از اين سرهنگ «حسنی سعدی» نکته ای را به شرح زیر تذکر میدهد: «من یک نکته را اشاره کنم، درون جنوب قوی‌ترین جبهه دشمن این‌جا هست. باید خیلی دقیق و حساب شده کار کرد تا بتوانیم واقعاً مطئمن عمل بکنیم. باید خیلی دقیق و حساب شده، درست، قدم به قدم رویش محاسبه بکنند درون جهت پای کار آوردن نیرو، بعد شکستن خط، رسیدن به هدف، که ان شاءالله این خط را (بتوانند) تأمین کنند.»

ادامه دارد….

انتهای پیام/ب


مطالب پیشنهادی